Dromerige aanpak van Hodgson

Supertramp was een Britse symfonische-rockgroep, met een door Wurlitzer-piano en saxofoon gedomineerd geluid. De band werd in 1969 opgericht door Rick Davies (zang en toetsinstrumenten) en de latere King Crimson-tekstschrijver Richard Palmer-James (zang en gitaar). Davies speelde eerder in The Joint samen met Steve Jolliffe, later Tangerine Dream. Belangrijkste andere groepslid was Roger Hodgson (zang, gitaar en toetsinstrumenten), die tot 1983 deel uitmaakte van de groep. Vanaf hun tweede album, Indelibly Stamped, schreven de oprichters Roger Hodgson en Rick Davies afzonderlijk met zingende leadzang op hun eigen composities. Hodgson componeerde en zong de meerderheid van de hits zoals Give a Little Bit, de eerste hitsingle in Nederland, The Logical Song, Take the Long Way Home, Dreamer, Breakfast in America en It's Raining Again. Davies componeerde Bloody Well Right, Goodbye Stranger en Cannonball.

De eerste twee elpees werden gefinancierd door de rijke Nederlandse zakenman Sam Miesegaes en waren niet erg succesvol. Op het debuutalbum was nog niet het welbekende Supertramp-geluid te horen, maar al wel de songschrijfkwaliteiten van Davies en Hodgson. Na de eerste en de tweede plaat werden op Davies en Hodgson na alle bandleden vervangen.

In 1973 kwamen John Helliwell (blaasinstrumenten en zang), Dougie Thomson (basgitaar) en Bob Siebenberg (soms vermeld als Bob C. Benberg) (slagwerk) bij de groep en maakten zij de elpee Crime of the Century. Dit album werd opgedragen aan Miesegaes. De plaat werd geproduceerd door Ken Scott en voor de opnames werd tijd noch moeite gespaard. Dit leverde een plaat op met een bijzonder goede geluidskwaliteit en vele geluidseffecten. De plaat klinkt als een geheel, waardoor het lijkt alsof het een conceptelpee is. In Engeland werd de single Dreamer een toptienhit en haalde het album nummer 1. In Nederland stond het nummer School jarenlang in de Top 100 aller tijden.

In Nederland scoorden ze met Give a Little Bit in 1977 de eerste hit en kwam de elpee Even In The Quietest Moments op nummer 1. Dit album werd voor een groot deel gemaakt op een bergtop in Colorado. Door de ijle lucht daar werden de stemmen van de zangers wat anders. John Helliwell kon hierdoor niet meer op zijn sax spelen. Dit deel is daarom in Los Angeles opgenomen. Hoogtepunt van dit album is het tien minuten durende en voor de helft instrumentale Fool's Overture.

Na het artistieke hoogtepunt met Crime of the Century volgde het commerciële hoogtepunt in 1979 met Breakfast In America. The Logical Song en Breakfast In America deden het goed als single. De kortere en meer pop-gerichte nummers werden door een groter publiek gewaardeerd. Op deze plaat is ook goed te horen dat Davies en Hodgson niet meer samen componeerden, maar dat ieder de helft van het repertoire schreef en zong. Davies zorgde voor de ernstige en nuchtere nummers, Hodgson had een luchtigere, dromerigere aanpak.

Gebaseerd op tekst van Wikipedia, beschikbaar onder CC BY-SA 4.0.